Kod Morse'a — jak dokładnie działa czasowanie sygnału

Kod Morse'a opiera się na jednej jednostce czasu, od której odmierzane są wszystkie pozostałe elementy sygnału. Ta jednostka nazywana jest czasem trwania kropki. Wszystkie inne odstępy — kreska, przerwa między znakami, przerwa między literami i słowami — są jej wielokrotnością.

Dzięki tej proporcji odbiorca — niezależnie od tego, czy nasłuchuje dźwięku, obserwuje błyski światła, czy odczytuje sygnał na papierowej taśmie — jest w stanie odróżnić pojedynczą kreskę od dwóch następujących po sobie kropek, mimo że oba sygnały mogą trwać podobnie długo w praktyce niedoświadczonego nadawcy.

Prędkość nadawania — WPM

Tempo nadawania określa się w jednostkach WPM (words per minute, słowa na minutę), gdzie za wzorcowe słowo przyjmuje się PARIS — pięcioliterowe słowo o typowej dla języka angielskiego długości sygnału. Początkujący radiooperatorzy uczą się zwykle w tempie 5–10 WPM, doświadczeni nadawcy krótkofalarscy osiągają 20–30 WPM, a rekordziści potrafią nadawać i odbierać przy znacznie wyższych prędkościach.

Trzy sposoby nadawania

Kod Morse'a jest niezależny od nośnika — dokładnie ta sama sekwencja kropek i kresek może zostać przekazana na kilka sposobów:

• Dźwiękiem — krótki i długi sygnał dźwiękowy, tradycyjnie generowany kluczem telegraficznym lub radiem.
• Światłem — krótkie i długie błyski, wykorzystywane m.in. w komunikacji morskiej za pomocą latarni sygnałowej.
• Zapisem — kropki i kreski na papierze, historycznie nabijane na taśmę telegraficzną.